Ամուլսարի խնդիրն անլուծելի է կառավարության համար․ հանքը բացելու դեպքում այն կկորցնի «գաղափարական հեղափոխականների» հենարանը, չբացելու դեպքում կմնա «հեղափոխական զանգվածների» առջև մեն-մենակ․ Դանիելյան
Քաղաքագետ Ստեփան Դանիելյանը ֆեյսբուքյան իր էջում «Կառավարության անլուծելի մարտահրավերները» վերտառությամբ գրառում է կատարել, որում մասնավորապես նշել է, որ գործող կառավարության առջև այսօր կան մարտահրավերներ, որոնք կարծես թե արդեն անլուծելի են։ Դանիելյանի գրառումը՝ ստորև․
«Ցանկացած կառավարության խնդիրն է դիմագրավել մարտահրավերներին ու գտնել դրանց լուծումներ։ Որքանով կարողանում է դա անել, այնքանով հաջողակ է, իսկ երբ դրանք իր համար դառնում են անլուծելի, ապա առաջանում է կառավարման ճգնաժամ՝ համապատասխան վախճանով։
Գործող կառավարության առջև այսօր կան մարտահրավերներ, որոնք կարծես թե արդեն անլուծելի են։ Որանք են դրանք․
- Ամուլսարի խնդիր։ Տնտեսական ճգնաժամի պատճառով տնտեսության հիմքը դարձել է հանքարդյունաբերությունն, որից կախված է բյուջեի համալրումը։ Հանքը բացելու դեպքում կառավարությունն ամբողջապես կկորցնի «գաղափարական հեղափոխականների» հենարանը, հայտնվելով «հակահեղափոխականների» ողորմածության առջև, իսկ չբացելու դեպքում տնտեսական ծանր վիճակի պատճառով մնալու է ընչազուրկ «հեղափոխական լայն զանգվածների» առջև մեն-մենակ։ Այս մարտահրավերը կառավարության համար անլուծելի է։
- Կադրային հարցը նույնպես անլուծելի է այս կառավարության համար։ «Ազնիվ քարպինջների» վրա կառուցված կադրային մարտավարությունն, որը պետք է «Նոր Հայաստան» կառուցման հիմքը հանդիսանար, նույնպես անլուծելի խնդիրներ է առաջացրել։ Վարկաբեկելով հին համակարգի հետ որևէ առնչություն ունեցող նախկին կադրերին՝ պետական ծառայողներին, կառավարությունը մասնագիտական ցածր պատրաստվածություն ունեցող, կամ առհասարակ պատրաստվածություն չունեցող կադրերի վրա հիմնվելով չի կարող արդյունքներ ցույց տալ։
Ավելին, «բարձր պրոֆեսիոնալ նոր կադրերին» հավատարմության և կոռուպցիոն ռիսկերը նվազեցնելու համար պարգևավճարներ շնորհելով լրացուցիչ ծանր բեռ են դրել բյուջեի վրա։ Քանի որ «վերադարձն անցյալին», այսինքն նախկին կադրերին կդիտարկվի որպես հեղափոխության դավաճանություն, ինչպես նաև կարող է պառլամենտական մեծամասնության փլուզմանը հանգեցնի, այս մարտահրավերը նույնպես անլուծելի է թվում։ Դրա վառ օրինակը ՍԴ նոր անդամներ որոնելու հետ կապված դժվարություններն են։
- Արտաքին քաղաքականությունը նույնպես փակուղում է։ Չստանալով Արևմուտքի «հեղափոխության» համար պարջևատրում՝ ներդրումների ու պետական գրանտների տեսքով, կառավարությունը մնացել է «հակահեղափոխական» Ռուսաստանի հույսին, ինչը «հեղափոխության» բրենդի համար իմիջային լուրջ հարված է, մյուս կողմից ենթադրում է որոշակի քաղաքական զիջումներ, ինչպիսին օրինակ Լուկաշենկոյին ուղղված շնորհավորանքն է։ Նման «շնորհավորանքներ» մենք դեռ շատ ենք տեսնելու։ Սա նույնպես մի մարտահրավեր է, որի լուծումն այս կառավարությունը չունի։
- Ներդրումներ։ Մի շարք օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ պատճառներով ներդրումները ծավալը ձգտում է պատմական նվազագույնին։ Ըստ տրամաբանության, հիմնական հույսը պետք էր կապել Ռուսաստանի հայ մեծահարուսների և տեղական բիզնեսի «շնաձկների» հետ, սակայն նրանց, ըստ էության, այս կառավարությունը պատերազմ է հայտարարել, խոստանալով «վեթթինգ ու հակակոռուպցիոն գործողություններ», ինչը, բնականաբար, այդ դուռը նույնպես փակում է։ Այս մարտահրավերը նույնպես լուծում չունի»։
