Ռուսաստա՞ն, թե՞ Արևմուտք
«Հայոց Արծիվներ. Միասնական Հայաստան» կուսակցության փոխնախագահ Արայիկ Պարոնյանն իր ֆեյսբուքի էջում գրում է.
Հայկ Նահապետից մինչև Արտաշես Առաջին և Տիգրան Մեծ, մինչև Վարդան Մամիկոնյան և Գևորգ Մարզպետունի, մինչև Դավիթ-Բեկ և Մխիթար Սպարապետ, մինչև Սարդարապատ և Գարեգին Նժդեհ ու արցախյան հերոսամարտ Հայկական Բարձրավանդակը եղել է հայության գոյապայքարի թատերաբեմ: Իրավիճակը ավելի օրհասական է դառել Հայկական Բարձրավանդակ թուրքի ներխուժումով և այդ պահից սկսած մեր բնօրրանը վեր է ածվել Հայ ու թուրք տեսակի գոյության համար մղվող ռազմադաշտի: Թուրքն իր գոյությունը պայմանավորեց Հայի ֆիզիկական բնաջնջումով, որը կանխվեց միայն թուրքերի դեմ Հայ և Ռուս ժողովուրդների համատեղ պայքարում տարած հաղթանակների, դրա արդյունքում իրականացված Հայերի մեծ ներգաղթի, և ի վերջո Խորհրդային 70 տարիներին Հայ ազգի ռազմական, տնտեսական, հոգևոր-մշակութային ձեռքբերումների:
Իսկ, ի՞նչ էր անում արևմուտքը այդ ողջ ընթացքում, իհարկե քար լռություն, ինչպես արցախյան վերջին պատերազմում:
Բիսմարկն ասում էր. «Ռուսների հետ պետք է լինել կամ ազնիվ, կամ ոչ մի կերպ»:
Ազնի՞վ ենք եղել մենք վերջին 30 տարում ռուսների հետ, չգիտեմ: Ազնի՞վ են ռուսների հետ այսօրվա իշխանությունները, իհարկե ո՛չ, հետևաբար օրվա հրամայական է դառել նրանց հեռացումը և Ազգային Ժողովի արտահերթ ընտրությունների անցկացումը, որի ժամանակ Հայ ժողովուրդը կկանգնի ճակատագրական որոշում կայացնելու առաջ, քանզի ժողովրդի ընտրությունից է կախված լինելու, թե ովքեր են ձևավորելու Հայաստանում հաջորդ իշխանությունը. նրանք, ովքեր նպաստում են արևմտյան այլասերիչ, հակաքրիստոնեական բարքերի ներմուծումով Հայաստան և Հայաստանի վերջնական կործանմա՞նը, թե՞ այն ուժերը, ովքեր Ազգային-Քրիստոնյա Հայաստանի կառուցումը տեսնում են Ռուսաստանի հետ ազնիվ, դաշնակցային հարաբերությունների խորացման մեջ:
Արայիկ Պարոնյան
