Հրաժարվեք ամեն քննադտական խոսքի հետևում «նախկինների ականջները» փնտրելու անպտուղ զբաղմունքից
Սուրեն Սուրենյանցը գրում է՝
Սամանադրական փոփոխությունները հանարաքվեով ընդունելն ավելի լավ է, քան՝ խորհրդարանով(դա մեծացնում է գործընթացի լեգիտիմությունը)։ Սակայն միայն դա չի երաշախավորում գործընթացի լեգիտիմությունը, եթե նույնիսկ այս իշխանությունը աշխարհի ամենալեգիտիմն է կամ մեր հեղափոխությունը՝ «ամենաամենա»-ն։
ԵԽԽՎ պարբերական դարձած նախազգուշացումները պարտադիր են դարձնում, որ Հայաստանը հարգի իր միջազգային պարտավորությունները, հատկապես՝ սահմանադրական փոփոխությունների մասով։ Հրայր Թովմասյանից ու մյուսներից ազատվելու իշխանության գերնպատակը չպետք է հանգեցնի նրան, որ եվրոպական կառույցներում էապես վտանգվի Հայաստանի հեղինակությունը։ Եվրոպացիենրի ու նախկին իշխանությունների ներկայացուցիչների «սիլիբիլիների» մասին արդարցումները ոչինչ են, որովհետև մենք ինքնակամ ենք ընտրել ԵԽ-ն, եվրոպական ընտանիքը ու պարտավոր ենք հարգել խաղի կանոնները։
ՍԴ ճգնաժամը պետք է հաղթահարվի, սակայն պարտավոր ենք հանրաքվեն, սահմանադրական փոփոխություններն կազմակերպել բացառապես գործող սահմանադրական կարգավորումներով, եթե նույնիսկ դրանք լավը չեն։ Երկակի ստանդարտները կարող են ապալեգիտիմացնել ցանկացած իշխանության, այդ թվում՝ Նիկոլ Փաշինյանի թիմին։ Չի կարելի Սահմանդրությունը հարգել այն պարագայում, եթե դրանով հնարավոր է փողոցից վարչապետ ընտրվել, սակայն Հիմնական օրենքի վրա թքել, երբ այն բարդացնում է որևէ խնդրի լուծում։ Եթե խնդիրը բարդ է, ապա պետք է փոխել այն լուծելուն անպատրաստ, դիլետանտ թիմը ու մտածել կրետաիվ լուծումների մասին՝ Սահմանդրությունը հատվածաբար կիրառելու փոխարեն։
Վերջապես՝ Նիկոլ Փաշինյանը պետք է մտածի իր հրապարակային խոսքի բառամթերքի մասին․ վարչապետի երեկվա խոսքն ավելի շատ ոչ թե դեմոկրատական հեղափոխության առաջնորդի, այլ՝ ավտորիտար մտածողութուն ունեցող մարդու խոսք էր։
Ու վերջապես հրաժարվեք ամեն քննադատական խոսքի հետևում «նախկինների ականջները» փնտրելու անպտուղ զբաղմունքից, մանավանդ, որ ձեզանից շատերը մտածողությամբ ավելի «նախկին» են, քան՝ ռացիոնալ խոսք ասողները։
